آیه های زندگی

این خیابان‌ها پیش از این هم تن‌شان به تابوت‌ها خورده است؛ ما یا شانه داده‌ایم زیر پیکر سردارانِ میدان و با حماسه گریسته‌ایم، یا با بغض سنگین و خاموش، مراجع تقلیدمان را بدرقه کرده‌ایم. اما این یکی، شبیه هیچ‌کدام از خاطرات خیابان‌های ما نیست.

امروز باید قاب بی‌بدیل تشییع «مرجعِ شهید» را روایت کنیم. مردی که رِدای مرجعیتش تنها در حجره‌ها و رساله‌ها محدود نماند؛ او مقتدای سیاسی و عمود خیمه‌ی تمام جان‌های بیداری بود که در جغرافیای مقاومت، رویاروی ماشینِ استعمار و طاغوت سینه سپر کردند.

راوی چنین اَبَررویدادی بودن، پیش از تراشیدن قلم، چشمی می‌خواهد که عظمت این داغ و شکوه این تداوم را توأمان تاب بیاورد و این استثنای تاریخی را در میانه‌ی اشک، دقیق و بی‌لرزش ببیند.راوی این بدرقه مردم ایران هستند که از راه دور و نزدیک آمده اند به عشق رهبرشان،عظمت این حضور در وحدت و همبستگی است که این مردم عزیز آن را به جهانیان نشان دادند ،این همان ایرانی است که خواستید چند روزه آن را نابود کنید ،آری اندیشه با ترور نابود نمیشود ، تکثیر میشود،